İşveren, sözleşmenin feshini size en az 30 takvim günü önceden yazılı olarak bildirmekle yükümlüdür ve iş sözleşmesinin feshinden sonraki 30 takvim günü içinde, sözleşmenin işveren tarafından feshedilmesinin nedeni aşağıdaki durumlarda size en az 1 aylık maaş tutarında tazminat ödemek zorundadır:

1. İşgücünün azaltılmasını gerekli kılan ekonomik koşullar, teknolojik veya organizasyonel değişiklikler;

2. Çalışanın niteliği veya mesleki becerileri ile bulunduğu pozisyon/yapacağı iş arasında tutarsızlık olması.

3. Bireysel iş sözleşmesi veya toplu sözleşme ve/veya iş tüzüğü kapsamında çalışan tarafından getirilen yükümlülüğün ihlali, eğer bireysel iş sözleşmesi veya toplu sözleşme ve/veya iş tüzüğünün öngördüğü herhangi bir disiplin sorumluluğu tedbiri son 1 yıl içinde çalışana zaten uygulanmışsa;

4. İş sözleşmesinin feshini haklı kılan diğer bir nesnel durum. Belirtilen dört gerekçenin varlığı halinde, işveren size 30 takvim günü yerine 3 takvim günü önceden yazılı sözleşme fesih bildirimi verebilir.

Yazılı başvuruya istinaden kendi özgür iradenizle işten/işten ayrılacaksanız, işverene en az 30 takvim günü önceden bildirimde bulunmakla yükümlüsünüz.

İşverenden iş sözleşmesinin feshi bildirimini aldıktan sonraki 30 takvim günü içerisinde, işverene sözleşmenin feshi gerekçelerini yazılı olarak belgelendirme talebi gönderebilirsiniz. İşveren, fesih nedenini bildirimin kendisine ulaşmasından itibaren 7 gün içinde yazılı olarak belgelemekle yükümlüdür. İşveren sözleşmeyi feshetme gerekçelerini 7 gün içinde yazılı olarak kanıtlamazsa, işverenin iş sözleşmesini feshetme kararına 30 takvim günü içinde mahkemede itiraz etme hakkınız vardır. Gerçek koşulların ispat yükü işverene aittir.

İşverenin işçiyle olan iş sözleşmesini feshetme kararının mahkemece geçersiz kılınması halinde, mahkeme kararına göre işveren, iş sözleşmesi feshedilen kişiyi eski işyerine iade etmek veya ona eşdeğer bir iş vermek veya mahkemece belirlenen miktarda tazminat ödemekle yükümlüdür.

İşten çıkarma konusunda mahkeme uygulaması:
"Bir çalışanın iş sözleşmesinin feshedilmesinin temeli, bir yükümlülüğün ihlali değil, bir yükümlülüğün ağır ihlalidir; bu, her bir özel durumda, resmi görevlerin yerine getirilmemesi, ihlalin derecesi, ihlalin sıklığı, çalışanın kusuru, ihlale neden olan ve ihlale katkıda bulunan faktörler ve ayrıca ihlali takip eden hukuki sonuçlar vb. anlamına gelir. Bu, yalnızca İş Kanunu'nun 37. maddesinin "g" bendinin kelimesi kelimesine ifade edilmesinden kaynaklanmamaktadır. Bu bağlamda, Daire, Gürcistan İş Kanunu'nun 37. maddesinin, çalışan tarafından iş sözleşmesi şartlarının ihlal edilmesi durumunda çalışanların iş sözleşmesinin feshedilmesi olasılığını öngördüğüne dikkat çekmeyi uygun görmektedir1. 12 Haziran 2013 tarihinde İş Kanunu'nda yapılan değişikliklerden sonra, iş sözleşmesinin taraflarından birinin kendisine yüklediği yükümlülüklerin ihlali artık bir gerekçe değildir. İş sözleşmesinin feshi 12 Haziran 2013 tarihinden itibaren çalışanla iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için ihlalin "ağır" nitelikte olması gerekmektedir. Çalışanın kendisine yüklediği yükümlülüklerin ihlal edilmesi durumunda iş ilişkisinin sona erdirilmesinin hukuka uygunluğunun mahkeme tarafından doğrulanması kanunun gösterdiği düzenleme biçimindedir...

Herhangi bir ihlal, bir kişinin işten çıkarılmasının nedeni olmamalıdır. Bu durum, çalışanların çalışma haklarının korunmasına ilişkin anayasal ilkeye aykırıdır. Buna göre bir çalışanın gerçekleştirdiği her ihlalin sıklığı, şiddeti ve en önemlisi sonuçları açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. Buna göre, iş hukukunda Ultima Ratio ilkesi, işverenin, çalışanı işten çıkarmadan önce eylemlerini sebep-sonuç açısından değerlendirmesini gerektirir; bu noktada şu sorunun yanıtlanması gerekir - işten çıkarma ihlale (suiistimal) yeterli midir? Aynı prensip uyarınca, işverenin ihlal (kabahat) yapması halinde, mevcut durumu düzeltecek, iyileştirecek, çalışan işçiyi daha iyi hale getirecek, vasıflarını yükseltecek, onu daha basiretli ve düşünceli davranmaya zorlayacak tedbirlerin kullanılması gerektiği dikkat çekmektedir. Buna göre, yerindelik açısından, suiistimal durumunda orantılı bir ceza mekanizması seçilmelidir; bu, ihlal edeni cezalandırmanın yanı sıra, kendisini ve diğer çalışanları daha verimli çalışmaya motive edecektir. Dolayısıyla işçinin işten çıkarılmasının işveren tarafından yeterli, gerekli ve orantılı bir tedbir olarak değerlendirilebilmesi için, daha hafif yaptırımların kullanılmasını yersiz kılacak kadar ciddi bir ihlalin bulunması gerekir." (Tiflis İstinaf Mahkemesi, Dava No: 2b/6113-15)

"Personel azaltımı, yeniden yapılanma sonucu çalışanların işten çıkarılmasının yasal gerekçelerinden biri olarak değerlendirilebilir. Personelin azaltılmasının yanı sıra, fonksiyonların artması ve buna bağlı olarak yeniden yapılanma öncesinde istihdam edilen personelin niteliklerinin yetersiz olması da bu temellerden biri olabilir. Yeniden yapılanma, tek başına bir çalışanın işten çıkarılmasına gerekçe olmamalıdır, çünkü böyle bir durumda, bir kişinin "yeniden yapılanma" nedeniyle işten çıkarılmasına yönelik sözde Ayrımcı saikler kapsanabilir. Dolayısıyla Daire, yeniden yapılanmanın tek başına geçerli olduğu kanaatindedir. İşvereni, çalışanın işten çıkarılma gerekçelerini kanıtlama yükümlülüğünden kurtarmaz; özellikle de yeniden yapılanmaya personel azaltımı, yeniden yapılanma sonucunda oluşturulan hizmet için çalışanın yetersiz niteliği veya çalışanın işten çıkarılmasına temel teşkil edebilecek diğer koşullar eşlik etmiyorsa.

Hizmetin yeniden düzenlenmesi, personel biriminin isim değişikliğinin, personel biriminin artık mevcut olmadığı gerçeğinin dikkate alınmasına dayanak oluşturmadığından, orijinal duruma geri getirilmesinin imkansızlığına yol açmaz. İşlevsel yük taşıyan böyle bir kadronun artık mevcut olmaması veya yeni bir personel birimi tarafından diğer hak ve görevlerin tanımlanması veya böyle bir personel birimini işgal etmek için bir kişinin başka kriterleri karşılaması gerektiği durumlarda, bir personel birimi iptal edilmiş sayılır (örneğin, personelin yüksek öğrenime ihtiyacı yoktu, oysa yeniden yapılanma temelinde böyle bir kadroyu işgal etmek için yüksek öğrenim gerekliydi)" (Tiflis Temyiz Mahkemesi, dava No. 2b/4238-13)

Kaynak: Buraya bakın.

Makalede ifade edilen görüşler yazara ait olup LAWHUB'ın resmi görüşünü yansıtmayabilir.